De katten van Istanboel / DIEREN


 
Honderdduizenden Turkse katten bewegen zich vrij door de straten van Istanboel. Ze zijn van niemand en toch van iedereen, al jaren wandelen ze in en uit de levens van mensen.

Wie dus een bezoek aan Istanboel brengt, kan maar beter van katten houden want ze zijn overal. Er lopen waarschijnlijk wel honderdduizenden straatkatten door Istanboel. Op de kap van auto’s, op de kade van de Aziatische wijk Kadiköy, tussen de straathonden voor de moskee van Ortaköy en op ieder muurtje van de wijk Galata. Ze leven letterlijk tussen twee werelden, zijn wild noch tam, en lopen in en uit de levens van de mensen met wie ze het goed kunnen vinden. De katten zijn een essentieel onderdeel geworden van de diverse gemeenschappen die de stad zo kleurrijk maken. 


Sommige zijn grappig, andere slim of diepzinnig. . Een bijzonder fenomeen in Istanboel zijn de vele straatkatten die er rondlopen. Dit is op zich niet zo bijzonder natuurlijk want in ieder grote stad ter wereld zijn er straatkatten te vinden. Wat de katten van Istanboel bijzonder maakt is dat ze geadopteerd zijn door de inwoners van de stad, in ieder hoek van de straat zie je wel bakjes brokjes liggen en water,  of oude vrouwtjes die uit hun tas de voedsel uithalen voor de katten. Dit is een fenomeen dat je met name in de wijk Galata veel ziet maar ook inde andere delen van de stad zie je het regelmatig. De katten liggen in winkels, restaurants en in barretjes tussen de gasten en soms zelfs tussen de winkelproducten. Normaal gesproken zouden deze kattendoor de eigenaren weggejaagd worden maar in Istanbul krijgen ze als beloning een bakje eten. Hierdoor lijken de straatkatten van de stad niet op de magere scharminkels die je in andere steden ter wereld tegenkomt maar op goed verzorgde en goed doorvoede katten. Je zou kunnen zeggen dat het leven van een straatkat in Istanbul zo slecht nog niet is.

En sinds de Dierenpartij Hayvan Partisi van Neslihan Demir ook in Turkije een zetel heeft, zijn er volgens Miles veranderingen te bespeuren. Zo heeft de wijk Ortaköy tegenwoordig een ingenieus systeem om dieren te voeden en te laven.
De bak, die wat weg heeft van een kruising tussen een mobiel toilet en een koffie-automaat, geeft de mogelijkheid je plastic flesje te laten recyclen, het restant water komt in een speciale drinkbak. En ook de opbrengst is bedoeld voor voedsel voor de dieren.

Een handvol van die honderdduizend speelt de hoofdrol in Kedi (Turks voor ‘kat’), een documentaire van Ceyda Torun, die zelfs van hondenmensen kattenfans maakt. De film was een verrassingshit in de Verenigde Staten, en is nu bezig Europa te veroveren. Dat heeft alles te maken met het feit dat de film zoveel meer is dan een lange kattenvideo.En dan is er nog die bijzondere band tussen mens en kat. De kat als spiegel van de mens. Maar ook als symbool van de nooit helemaal te begrijpen ander. Veel van de geïnterviewden in de film, onder wie ook veel kunstenaars voor wie de kat een belangrijke inspiratiebron is, spreken in heel beschouwende termen over katten, sommigen beschrijven ze zelfs als „buitenaardse wezens”. € 11,99 - Bookspot.nl/Kedi

Populaire posts