EEN VERHAAL

JIJ OP ARTWORKBYSARA.NL?
Heb jij ook nare ervaringen gehad? of maak jij iets bijzonders mee en wil je daarover vertellen? STUUR DAN EEN BERICHTJE en deel het met ons mee? 
magazine@artworkbysara.nl  
artworkbysara@outlook.com  



Laatste update : 08-02-2019


HET WAS ALSOF HET LICHT UITGING! / EEN VERHAAL



Ervaringsverhaal van Samira: "Ik had een burn-out". Dat was de diagnose die Samira te horen kreeg nadat ze met klachten op de EHBO was beland. 

Van de ene op de andere dag kon ik eigenlijk bijna niks meer!!
Samira werkt vanaf haar 23e bij een groot verzekerings- maatschappij . “ Veel reizen, gratis opleiding, mooie auto, prima salaris! Maar wel heel hard werken natuurlijk. Mijn afdeling bestond voor tachtig procent uit jonge gedreven, soms ook gehaaide carrièrestrebers. De juiste telefoon, het juiste pak, de juiste schoenen, en uiteraard de beste auto’s. Het bedrijf waar ik werk cultiveert dit gedrag min of meer. Haal je targets! Presteer je het beste, dan kreeg je de betere lease bakken. Ik heb twee jaar rondgereden in een jeep omdat ik een grote klant binnenhaalde. Ik genoot van de aandacht als het goed ging en ik werkte als een tijger als het leek of ik in de middenmoot terechtkwam.”

“Op mijn 30e werd ik manager. Stoer! Maar ineens ben je geen onderdeel meer van de groep. Je staat er boven en ik miste het ‘onder ons’ gevoel. Bovendien moet je als vrouw toch iets méér presteren als je ‘baas’ bent. Het bleef hard werken. Ik kreeg een relatie met iemand uit het bedrijf. Natuurlijk werd er gekletst, maar daar trok ik me niets van aan. Ik kreeg na anderhalf jaar wéér promotie en werd manager. Qua werk werd het iets rustiger. Ik hoefde geen zakenreizen meer te doen en was iets vaker thuis. Waar het precies mis ging weet ik eigenlijk niet. Ik merkte wel dat ik afspraken met vriendinnen als verplichting ging voelen. Ik was moe en zat soms liever op de bank. Maar goed, we zijn toch sterk en je kunt niet zomaar je afspraken afzeggen, dus ik ging wel altijd. 

Het was alsof het licht uitging!
Ik stapte op een ochtend in mijn auto om naar werk te gaan. Alles was wazig, ik dacht eerst dat ik vergeten was mijn lenzen in te doen. Dat was niet zo. Ik durfde niet te rijden ...en toch deed ik het , want ik moet op werk zijn. Pas na een paar dagen was het helemaal weg. Tot die ene dag.. ik had een belangrijke vergadering en mijn baas had met klem gevraagd of ik aanwezig kon zijn. Natuurlijk zou ik er zijn! Ik stapte in de auto en het was alsof het licht uitging. Ik zag niets meer. Alleen verschil tussen licht en donker. Ik was doodsbang. Gelukkig was ik nog niet weggereden en zoals ieder ochtend staat mijn partner voor de raam om te wuiven...hij zag dat ik instortte en heeft  me naar de eerste hulp gebracht.”

“Pas in de middag waren we weer thuis. ‘Stress’ was het antwoord van de arts. Woest was ik, wat wist hij van mijn leven?!..ik eb het toch goed ik zou zelfs blij moeten zijn met wat ik allemaal heb bereikt. Mijn moeder kwam langs en zij suggereerde voorzichtig dat de arts misschien gelijk had. Volgens haar ‘moest ik teveel van mezelf: te veel werken, te veel sociale verplichtingen, perfect opgeruimd huis, dat kon niet allemaal tegelijk’. Ik schreeuwde naar haar. Wat een onzin! Maar ineens brak ik. Ik schreeuwde naar mijn eigen moeder! Ik heb gehuild als een kind. Daarna sliep ik als een blok. Ik dacht dat ik het ergste had gehad. Maar toen ik wakker werd, was het wéér grijs en wazig voor mijn ogen. Ik schrok me kapot.

Pas veel later werd door een psycholoog de term burn-out genoemd.  Maar je kunt niet burn-out raken als je van je werk houdt, toch?
Later bleek ook dat het niet alleen aan mijn werk lag. En beter worden was een lang proces. Ik móest me ziek melden. Daar had ik moeite mee. Ik was nóóit ziek, stond altijd paraat. Ik kwam via de werkgever terecht bij een bedrijfspsycholoog. Dat bleek een geschikte vent. Iemand uit het vak. Ik heb ruim zes weken thuis gezeten. De eerste drie weken heb ik super veel geslapen. Ik sliep rustig veertien uur. En de volgende nacht weer. Overdag moest ik van de psycholoog ook bewegen. Wandelen of fietsen. Fietsen lukte niet meteen want ik zag nog steeds wazig. Maar wandelen, zeker in de natuur, dat kon ik uren. Later ben ik gaan sporten. Dat was nieuw voor me, daar had ik nooit tijd voor. 

Een avond met vriendinnen zag ik vroeger als ontspanning. Maar de laatste periode was ik afspraken als een soort last gaan zien. Ik moest leren om af en toe nee te zeggen. Om een avond op de bank te zitten. Ik kreeg allerlei opdrachten mee naar huis waarbij ik bijvoorbeeld moest opschrijven wat mijn ‘rustgevers’ zijn. Ik wist dat dus echt niet! Vrij snel ben ik weer gaan werken, eerst een paar uur, op arbeidstherapeutische basis, later parttime. Ik heb ook daar moeten leren waar mijn grenzen liggen. Dus geen werk erbij als je het al vreselijk druk hebt. Het verbaasde me dat mijn baas dat prima vond, als ik een keer ‘nee’ zei. Hij leek het wel te begrijpen. Later hoorde ik dat hij zelf ook ooit overspannen was geweest. 

“Ik werk inmiddels drie dagen in de week. Ik sport twee keer in de week. Ook daar moet ik wel mijn grens leren kennen!Ik heb geleerd om die tijd voor mijzelf te maken. Want voorheen nam ik niet genoeg tijd voor mezelf. Ik was zo ver dat ik niet meer staand kon douchen en of huishoudelijke taken uitvoeren...gelukkig had ik enorm steun van mijn partner. Voor mijn gevoel / beleving was mijn batterij op!!


Nu ben ik zelfbewuster geworden en op het werk nemen ze me serieuzer. Tegen vriendinnen vertel ik nu of een afspraak wel of niet uit komt. Ook ga ik niet altijd meer stappen, maar nodig ik mensen bij ons thuis uit. Ik heb veel moeite moeten doen om er bovenop te komen. Maar nu kan ik zeggen, ik heb veel geleerd. Ik moest vroeger vooral heel veel van mezelf, nu blijkt dat een pas op de plaats helemaal niet nadelig hoeft te zijn.”
  
JIJ OP ARTWORKBYSARA.NL?
Heb jij ook nare ervaringen gehad? of maak jij iets bijzonders mee en wil je daarover vertellen? STUUR DAN EEN BERICHTJE en deel het met ons mee? 
magazine@artworkbysara.nl  
artworkbysara@outlook.com  









Versace werd in 1978 opgericht door Gianni Versace, één van de begaafdste modeontwerpers van de afgelopen decennia. Versace is één van de belangrijkste internationale modehuizen en een wereldwijd symbool van Italiaanse luxe. Tot zijn collectie behoren de prêt-à-porter, juwelen, accessoires en meubilair. De parfums sluiten naadloos aan bij het luxe en stijlvolle imago dat zo typisch is voor Versace. Vandaag de dag schittert menig celebrity op de rode loper in creaties van Donatella Versace.€ 58,02 / IciParisX

VERHAAL VAN ELLA HUTTEN 'ONDER WATER" / PERSOONLIJK VERHAAL



€ 9,99 / BOOKSPOT- onder water
De jonge Ela Hutten is een uitzonderlijk goede en gedreven zwemster. Op haar tiende wordt ze Nederlands kampioen op meerdere afstanden. Ze wordt gescout als een toekomstig, misschien zelfs Olympisch, talent. Zwemmen betekent alles voor haar. Haar coach is haar baken. Hij is de spil om wie alles draait. Hij traint haar, hij bereidt haar voor op wedstrijden. Ze vertrouwt hem blind. Hij haalt haar met de auto op en brengt haar weer naar huis. En langzaam palmt hij haar in. Na de eerste keer dat hij te ver gaat kan ze zichzelf nog wijsmaken dat dit niet echt is gebeurd. Maar hij gaat door, en al gauw komen het schuldgevoel en de angst voor de gevolgen: als dit uitkomt, betekent dat het einde van het zwemmen, van alles. Het misbruik zou jaren doorgaan. Steeds verder raakte Ela verstrikt in de geraffineerde manipulaties van haar coach. Toen het op haar veertiende eindelijk uitkwam, deed ze aangifte, op aandringen van haar ouders. Dat betekende opnieuw een zware periode. De zwemcoach wist de rechtszaak jarenlang te traineren, om er uiteindelijk met een minimale straf vanaf te komen. In de jaren die volgen, weet Ela zichzelf met vallen en opstaan weer op de been te krijgen. In dit boek doet zij een moedig, openhartig maar ook beklemmend verslag van wat haar is overkomen - in de hoop dat openheid hierover anderen hetzelfde lot kan besparen. Onder water is van een nawoord voorzien door de ouders van Ela Hutten. Criminoloog en onderzoeker Tine Vertommen en Stop it now!-oprichter Jules Mulder schrijven een gezamenlijke inleiding over seksueel misbruik in de sport..

JIJ OP ARTWORKBYSARA.NL
Heb jij ook nare ervaringen gehad? of maak jij iets bijzonders mee en wil je daarover vertellen? STUUR DAN EEN BERICHTJE en deel het met ons mee? 
magazine@artworkbysara.nl  
artworkbysara@outlook.com  

MIJN VADER ZEI ALTIJD ”LOOP NIET WEG VAN JE LOT, MAAR OMARM HET EN VOEDT HET! / EEN VERHAAL!




2017 was voor mij een jaar vol  met uitdagingen, nieuwe ontwikkelingen en vooral heel veel persoonlijke confrontaties!
Mijn vader zei altijd ”loop niet weg van je lot, maar omarm het en voedt het ..want het is eenmaal op je pad gekomen. Is het positief of negatief het is nu eenmaal jou tijdelijke metgezel“

De positieve ontwikkelingen begonnen medio 2016 en voorheen kan ik jullie gerust vertellen dat ik aantal jaren emotioneel heel erg zwaar heb gehad en totaal was uitgeput...fysiek en mentaal. Ik zocht naar en vroeg mij af wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik en waarom dit allemaal,vooral waarom en nog eens waarom?

Gelukkig heb ik een geweldige familie en super mooie vrienden om mij heen die mij in die moeilijke tijden met veel geduld en liefde mij hebben bijgestaan.  Maar er was nog iets die ervoor zorgde dat ik sterk moest blijven…en dat was de mysterieuze geloof genaamd "magic" en de woorden van mijn vader!! 

In 2015 /2016 begon ik actief met schilderen en voor ik het wist had ik al aantal exposities achter de rug en ben zelfs nu ook datum in te plannen voor mijn komende exposities . ( to be continued ). Ook nu run ik ook een online blog-magazine en circa 10,300 bezoekers ieder maand mag ontvangen op mijn site! Dit doe ik samen met mijn geweldige team Artwork by Sara: Imaina, Daniella, Simone, Mandy, Aicha en wij streven naar meer.... 
Het begon echter allemaal met een voorstel die van buitenaf kwam om een blog te beginnen ... “tja inmiddels ben ik al die uitdagingen wel gewend en deze kan er ook wel bij”..en ja hoor…dag 2 was het al duidelijk dat dit een beginnende succes zou worden! 

Als ik terugkijk kan ik zeggen dat 2017 wel mijn jaar was en geloof er in dat het de komende jaren ook zo zal zijn…,  maar het leven heeft mij ook geleerd dat je vandaag hier bent en morgen kan je weer ergens anders zijn it's just the way it is.En is de verandering niet zo positief op dat moment dan ook zal je moeten omarmen en aanvaarden en vervolgens gaan voeden want dat hoort nu bij jou en zie het als jou tijdelijke metgezel. In 2017 heb ik een awakening gehad, heb mijn eeuwige liefde gevonden ART, heb mij zelf ontdekt…bewustwording! En heb eindelijk de mysterieuze magic mogen ontmoeten want hij ging eindelijk ook voor mij schijnen...maar vergeet niet dat de voorwaarde wel is dat je in magic gelooft.
Ik ben nu ook achtergekomen dat je bent wat je bent en je hebt al wat je wilt en niet moet gaan zoeken, wel moet de vruchten plukken van de boom die jij in je tuin al jaren geleden terug hebt gekweekt en de boom niet aan zijn lot overlaten, zodat hij weer nieuwe vruchten aan jou kan geven!!!

Ik wens  jullie allen meer liefde toe, meer verbinding, minder racisme, minder gevechten, helemaal geen gevechten, meer menselijkheid, solidariteit, meer lachende kinderen, geen verwaarloosde dieren meer, gezonde beslissingen, meer goede gezondheid, rijkdom, bewustwording, minder gaan dromen en meer realiteit aanvaarden en daar de vruchten van plukken!!


Ik ken haar niet persoonlijk...maar wel heel vreemd ik hou van haar !!

Frida / Artwok by Sara
Frida Kahlo werd geboren in een wijk van Mexico stad op haar  zesjarige leeftijd werd zij getroffen door kinderverlamming aan haar rechterbeen. Op haar achttiende werd Frida Kahlo in de bus waar zij in zat door Mexico-Stad aangereden door een tram. Een stuk stalen leuning drong haar lichaam binnen door haar linkerzij en kwam er langs haar vagina weer uit. Haar ribben en heup waren gebroken, haar slechte been was op elf plaatsen gebroken, haar ruggengraat was op diverse plaatsen gebroken, en haar voet was verbrijzeld. Maandenlang moest ze in bed blijven, ingekapseld in pleisters en verband, vechtend tegen de pijn.
Frida Kahlo besloot om te gaan schilderen. Haar moeder liet spiegels aan haar ziekbed vastmaken zodat Frida Kahlo zichzelf kon schilderen. Ondanks de hinder van korsetten en krukken kwam ze na haar herstel weer buiten en zocht ze vrienden op.
Op 21 augustus 1929 trouwde Kahlo met Diego Rivera. Diens ex-vrouw, Lupe Martin, trachtte het trouwfeest te verstoren. Kahlo's zus Christina bekende in de zomer van 1934 dat ze een verhouding had met Diego Rivera. Kahlo verliet daarop Diego, maar het echtpaar hertrouwde na een heftige strijd alsnog op 8 december 1940. Het eigenaardig huwelijkscontract stipuleerde echter dat Kahlo geen seksuele omgang meer hoefde te hebben met haar man. Later zou zij spreken van "twee zware ongelukken in mijn leven (...) één waarin een tram me aanreed, het andere was mijn man.
Frida Kahlo overleed in 1954, een week na haar 47ste verjaardag. Ze liet een briefje achter met de tekst 'Ik hoop dat het einde vrolijk is en hoop nooit meer terug te keren'. Vermoedelijk heeft zij zelfmoord gepleegd.


Ik ging toen nog naar de middelbare school..er was een schooluitje gepland , een kunst tentoonstelling. Daar zag ik dan ook voor het eerst de kunstwerken van Frida Kahlo. Ik ken haar niet en was ook niet op de hoogte van haar. Toen ik naar haar schilderwerken keek zei mijn vriendin / klasgenoot dat zijn schilderijen van Frida Kahlo. Ik antwoordde : ja ik ken haar..echtwaar!!!! ik ken haar echt echt!!!..mijn vriendin heel droog; tuurlijk jij hebt met haar in Mexico daar in MC Donalds gechilld??!! Maar ik kende haar echt, ik voelde haar ik zag haar.

Het werk van Frida Kahlo karakteriseert zich door de vrolijke kleuren, die echter in contrast staan met een vervreemdende sfeer. Ze schuwde de controverse niet: in een schilderij ter nagedachtenis aan de actrice Dorothy Hale beeldde ze het moment van haar zelfmoord zeer grafisch af. In haar zelfportretten vallen vooral de doorgroeide wenkbrauwen op, die zij zelf ook bezat.

Ooit op de lagere school zei een klasgenootje tegen mij..mijn moeder zegt dat jij de wenkbrauwen van Frida Kahlo hebt. Ik ben een kind en weet niet wie is Frida Kahlo…ik vraag vervolgens aan mijn klasgenootje, wie is Frida Kahlo, ook zij wist het niet!! :)  ik dacht zeker een zangeres van ABBA.:)…het deed mij niks…maar de naam Frida Kahlo ben ik nooit vergeten, er was iets met die naam…iets mysterieus. Ik kan mij mateloos irriteren aan mensen als zij zeggen ik hou van Ghandi of ik hou van Roosevelt bijvoorbeeld,  waarom? Hoe kan je van iemand houden als je die persoon niet persoonlijk hebt gekend ..je kent hem of haar van haar quotes, boeken , biografie , films etc.zoals die Amerikaanse film regisseur..maakt goeie films/werk ..maar zijn karakter = 0,0 !

Als iemand zou zeggen ik hou van meneer Rutte..dan kan ik dat goed begrijpen. Je ziet die man dagelijks op tv, je vangt zijn blik op, je ziet zijn bewegingen, je ziet de gezichts- trekkingen . uitlatingen en ziet zijn lichaamshouding en of taal, want daaruit kan je al veel uithalen hoe die persoon in elkaar zit en het is dan aan jou of je van hem gaat houden of niet. Maar Ghandi kom op nou???...…natuurlijk filosofie van Ghandi en meer spirituele personen / theologische personen trekken mijn aandacht en ik verdiep mij er ook in en neem ook aan wat zij zeggen ( heel vaak )…dus kan me daarin wel vinden.Maar om te zeggen ik hou van hem ik ben een fan……nee want ik ken jou niet persoon;ijk! Hoe nuchter kan je zijn.;)Maar met Frida Kahlo is het iets anders…..

Jaren later kom ik terecht in het kunstwereld en begin meer over haar te weten middels lezen van biografie boeken etc...en ja ik hou van haar ik ken haar niet persoonlijk en ik heb met haar niet ge-chillend ;) maar ik heb haar gezien ik heb haar spirit wel gevoeld, ik ken haar.... In haar kunstwerken zag ik haar angst haar eenzaamheid, emotie ik zag haar persoonlijke…

Tijdje terug was ik met een vriendin in de stad gezellig ff bakkie doen, maar die dag was ik zo emotioneel en ik zag het helemaal niet meer zitten…hormonen waren uit balans. Ik zei uit het niets tegen mij vriendin ik begrijp Frida Kahlo ik voel haar….met die gedachten naar huis gegaan..pak mijn kwast en begon haar te schilderen..uit het niets of was het wel iets..

Ik wens  jullie allen meer liefde toe, meer verbinding, minder racisme, minder gevechten, helemaal geen gevechten, meer menselijkheid, solidariteit, meer lachende kinderen, geen verwaarloosde dieren meer, gezonde beslissingen, meer goede gezondheid, rijkdom, bewustwording, minder gaan dromen en meer realiteit aanvaarden en daar de vruchten van plukken!!







BEN islamitisch OPGEVOED….MAAR STIEKEM VIERDE IK WEL MIJN kerst! / EEN VERHAAL!





Nog even en dan is het Kerstmis, ik ben gek op Kerstmis, ik kan niet wachten dat het zover is, de lichtjes op straat , de versieringen in winkels, warenhuizen, kerstliedjes in de stad, de gezelligheid in de winkelcentra's, oliebollenkraampjes, het leeft, er hangt iets magisch in de lucht tijdens de kerst.

Van huis uit ben ik islamitisch opgevoed, en volgens het geloof vieren islamieten geen kerst….maar stiekem vierde ik wel mijn kerst!
Als kinds af aan was ik altijd dol op kerstmis, de dagen voor de televisie knusjes zitten en tijdens de kerstperiode werd altijd de geweldige Walt Disney films uitgezonden. Ochtend vroeg begon de Telekids op televisie met alleen maar kerst teken films. En als je naar buiten keek, was er sneeuw, en jij zat lekker voor de buis, wat was de kerst toch zo magisch, zo warm.

Ik deed ook mijn kerstshop, ja zeker….want ik weet heel vroeg begint de Telekids en met kerst hoor je ook wat lekkers te eten toch?
Toen had je in de wijken lokale market winkels, bakkerijen, groenteboer in je straat of om de hoek. Tijdens de kerstdagen waren die winkels dan ineens ook zo mooi, vol met lichten en kerstversieringen en ook daar hing magie in de lucht. Tijdens de kerst periode verkochten de winkeliers dan ook lekkere dingetjes, kerstkoekjes kerstchocolaatjes, kerstkransjes, chips in kerstzakje verpakt enz.....en met mijn zakgeld kocht ik die dan ook en pas op de 1ste kerstdag haalde ik al die lekkers tevoorschijn om met mijn broertjes te delen en vooral intens genieten voor de buis…dat was mijn manier van kerst vieren.
1ste kerstdag ging ik altijd uit de raam kijken, het was een soort ritueel van mij geworden,  ik zag dan ook mensen heel vroeg op bezoek gaan bij onze buren met cadeautjes en pakketten...…ooo wat zit er allemaal in. Ik keek naar de ramen van de buren die versierd waren met kerstballen, slingertjes en dennentakken, ooo kon ik maar naar binnen kijken wat doen ze allemaal,  ben zo nieuwsgierig, hoe vieren zij hun kerst?

Ik kon niet wachten op de kerstdiner- avond van mijn lagere school, de klaskolen werden altijd versierd en ieder lokaal had wel zijn eigen kerstboom en ja weer die sfeer….ooooooo zo magisch! 
Wij moesten dan ook een week voor de kerstdiner onze eigen waxine /kaarsenhouder maken , dat deden wij met glazen potten ( zoals een lege pindakaas pot ) en die gingen wij versieren, kleuren, verven, creatief bezig zijn en ik vond het geweldig om het te maken ... natuurlijk ik KreaBea.  Wij moesten onze potten weer naar huis brengen en op de kerstdiner mochten wij het weer meenemen.
Alle waxine lichtjes en kaarsen mochten wij dan ook aansteken, en wat zaten wij toch zo gezellig aan tafel.

Eindelijk…het was zover kerstdiner op school, muziek op, lichtjes aan, iedereen is zo mooi aangekleed en iedereen gaf elkaar complimenten, een liefdevol sfeer.…hij hing weer in de lucht de magie.Tijdens de diner zij onze meester; pas op met wat je wenst kindertjes, de kerstman hoort alles!. Ik weet niet meer in welke context dat de meester het zei, maar was wel bij mij blijven hangen.
Ja de kerstman met zijn slee en zijn rendieren vliegen in de lucht, gaan van dak naar dak, van huis naar huis….kom je ook bij ons langs? en ik keek uit het raam met de hoop dat ik de kerstman zal zien, net als in de films. En pas op met wat je wenst…ik sloot mijn ogen dicht en deed mijn wens…ik wil een kat in huis, ik hou van dieren, ik wil een huisdier!

Paar dagen later zegt meester Rob in de klas, kindertjes ik en mijn vriendin gaan verhuizen en wij hebben 3 katten. Een ervan is Bolle en hij houdt niet van appartementen is altijd een tuin gewend, en wij gaan nu naar een appartement ...weten jullie of iemand in jullie omgeving een kat wil en voor hij verder aan het vertellen was onderbrak ik meester Rob; ja  ja  jaaa meester Rob ik wil ik wil ik wil!!
Meester Rob: overleg het eerst met je ouders en laat het mij weten. 3 dagen heeft het geduurd maar mama, maar papa alstublieft!!!! ... en uiteindelijk ik heb ze zover gekregen.
Meester Rob en Bolle komen bij ons thuis. Meester Rob haalt uit de kattenkoffertje die kleine Bolle tevoorschijn…het was liefde op het eerste gezicht..welkom in je nieuwe huis Bolle!
Hij was inderdaad een Bolle, zwart wit kater met een bolle toetje en ooo zo lief!!, ik was zo happy!!

Die avond ging ik mijn kamer in,  deur achter mij dicht en deed de raam wijdt open en riep zo hard als ik maar kon…Kerstman dankjewel ik hou van jou!!!!! Merry Christmas!! ik geloof in jou ik geloof in magie ...


Populaire posts